رهایم نمی کند

آشوب یک عمر سفر نت به نت

که گاه و بی کاه

زبانه می کشد

از لب پرچین یک زخم عمیق

و پر می گیرد

به سوی حوض کوچک خانه ی تو

سمت پیله ای

که دیگر

هرگز نمی پذیردش!